By Për vite me radhë, një nga instrumentet më të njohura politike të opozitës ka qenë “Qytetari Dixhital”. Përmes tij janë publikuar denoncime, akuza dhe raste të ndryshme që synonin të evidentonin problematika të qeverisjes dhe të ushtronin presion politik ndaj mazhorancës. Për shumë mbështetës të opozitës, ai u shndërrua në simbolin e një komunikimi të drejtpërdrejtë mes qytetarëve dhe lidershipit politik.
Por kur një qytetar tërhiqet zvarrë gjatë një proteste dhe “Qytetari Dixhital” nuk reagon, lind natyrshëm pyetja: pse? A nuk mbërriti informacioni, apo ngjarja nuk u konsiderua mjaftueshëm e rëndësishme për t’u shndërruar në një kauzë politike?
Edhe vetë Policia e Shtetit e pranoi se kishte pasur shkelje dhe ndërmori masa pas incidentit. Megjithatë, reagimi i opozitës mungoi. Pikërisht kjo heshtje është ajo që ngjall më shumë diskutim sesa vetë ngjarja. Në politikë, jo vetëm fjalët, por edhe mungesa e tyre përcjell mesazhe.
Ky fenomen lidhet me një problem më të gjerë që duket se po prek opozitën: krizën e besimit. Protestat që dikur mobilizonin mijëra qytetarë sot zhvillohen më rrallë dhe me pjesëmarrje më të kufizuar. Kjo nuk do të thotë se pakënaqësia ndaj qeverisë nuk ekziston. Përkundrazi, ajo shfaqet shpesh në debatet publike dhe në rrjetet sociale. Megjithatë, kjo pakënaqësi nuk po përkthehet në mobilizim qytetar.
Një nga arsyet mund të jetë konsumimi i mesazhit politik. Për vite me radhë, qytetarët kanë dëgjuar të njëjtat akuza, të njëjtat denoncime dhe të njëjtat argumente pas humbjeve zgjedhore. Kur një narrativë përsëritet vazhdimisht pa prodhuar rezultate konkrete, ajo gradualisht humbet aftësinë për të bindur dhe për të frymëzuar.
Problemi nuk qëndron domosdoshmërisht te mungesa e zemërimit publik. Problemi është mungesa e besimit se ai zemërim mund të sjellë ndryshim. Shumë qytetarë mund të jenë kritikë ndaj qeverisë, por njëkohësisht skeptikë ndaj aftësisë së opozitës për të ofruar një alternativë të besueshme.
Në këtë kuptim, sfida kryesore e opozitës nuk është të provojë se qeveria ka probleme. Një pjesë e konsiderueshme e opinionit publik mund ta pranojë tashmë këtë. Sfida është të bindë qytetarët se ajo vetë është në gjendje të qeverisë ndryshe dhe më mirë.
Besimi nuk humbet vetëm nga humbjet elektorale. Ai zbehet edhe kur krijohet përshtypja se reagimet politike janë selektive, se disa ngjarje marrin vëmendje të menjëhershme, ndërsa të tjera kalojnë në heshtje. Kur qytetarët fillojnë të besojnë se kauzat zgjidhen sipas interesit politik të momentit, skepticizmi i tyre rritet.
Pikërisht këtu rikthehet pyetja për “Qytetarin Dixhital”. Nëse ai shfaqet vetëm kur një ngjarje i shërben narrativës politike të opozitës dhe mungon kur ngjarja është më e vështirë për t’u përdorur politikisht, atëherë ai rrezikon të mos perceptohet më si zëri i qytetarëve, por si një instrument i zakonshëm propagandistik.
