By Në prapaskenat e politikës shqiptare, sa herë që muret e pushtetit fillojnë të dridhen nga zëri i sheshit, skenaret e vjetra rikthehen dhe riciklohen. Por këtë herë, nuancat e reagimit qytetar po tregojnë diçka që dy krahët e të ashtuquajturit “establishment” duket se kishin tentuar ta fshihnin me kujdes: frikën që i ka hyrë si Edi Ramës, ashtu edhe Sali Berishës.
Ajo që po qarkullon sot me shpejtësi në rrjetet sociale dhe po kthehet në kryefjalë të diskutimeve publike, nuk është thjesht një thirrje për protestë. Është një paralajmërim i fortë historik, që të kujton nëntorin e vitit 2013, kur qytetarët u ngritën kundër importit të armëve kimike dhe detyruan një makineri të tërë qeveritare të tërhiqej.
Kur “kundërshtarët” bashkohen për të shuar zjarrin
Kushdo që analizon me gjakftohtësi reagimet e ditëve të fundit në të dy kampet politike, e kupton se jemi përpara një lloj operacioni “zjarrfikës”. Skenari është i njohur: kur një kauzë e pastër tejkalon kufijtë partiakë, përpjekja e parë e establishmentit është ta neutralizojë, ta zbehë ose ta kanalizojë.
Nga njëra anë, Edi Rama nxiton me deklarata që tentojnë të shpërndajnë përgjegjësinë, të krijojnë fajtorë periferikë dhe të amortizojnë revoltën e akumuluar. Nga ana tjetër, Sali Berisha dhe struktura e tij politike përpiqen të bëjnë të njëjtën gjë në kahun e kundërt: ose duke e kanalizuar pakënaqësinë brenda llogoreve partiake, ose duke krijuar zhurmë paralele për të zbehur thelbin e protestës.
Mesazhi që po qarkullon në rrjet është i prerë: “Mos u tërhiqni dhe mos u besoni, sepse ata kërkojnë ta shuajnë protestën. Ata janë bashkë.” Ky perceptim i një “simbioze politike” mes dy kampeve po shihet nga shumë qytetarë si rreziku më i madh për status quo-në. Sepse një protestë që nuk kontrollohet as nga qeveria dhe as nga opozita zyrtare, kthehet në një faktor të paparashikueshëm për të dy.
Sindroma e vitit 2013 dhe ankthi i “pronarëve të Shqipërisë”
Pse rikthehet shpesh frika e protestës së armëve kimike?
Së pari, sepse ajo protestë nuk kishte flamuj partiakë. Ishte reagim qytetar i prindërve, studentëve dhe qytetarëve që nuk pranuan të rrezikohej e ardhmja e tyre.
Së dyti, sepse ajo tregoi se pushteti nuk është i pathyeshëm. Kur qytetarët vendosin një vijë të kuqe, edhe liderët më të fortë detyrohen të tërhiqen.
Sot, qoftë për çështje mjedisore dhe koncesione që prekin pasuritë publike, qoftë për krizën sociale në rritje, kauza e pakënaqësisë po kthehet sërish te një pyetje thelbësore: kush është pronari i këtij vendi?
Testi i orës 18:00 – përtej lojës së dyshes së vjetër
Sot në orën 18:00, sheshet e Tiranës nuk do të testojnë vetëm forcën e një proteste, por edhe emancipimin e një shoqërie. Nëse qytetarët do t’i besojnë sërish retorikës politike të dy kampeve, status quo-ja do të vazhdojë të mbijetojë.
Por nëse fryma e qëndresës dhe vetëdija se “ata janë bashkë” do të dominojë, atëherë frika që u ka hyrë sot elitave politike mund të shndërrohet në fillimin e një etape të re.
Shqipëria nuk është pronë politike. Është shtëpia e një shoqërie që kërkon të mos heshtë më.
