By Në dukje, politika në qarkun e Korçës paraqitet si një përballje klasike mes mazhorancës dhe opozitës. Retorika publike, deklaratat politike dhe ndarjet ideologjike krijojnë perceptimin e një beteje të vazhdueshme për pushtet dhe ndikim. Por përtej kësaj fasade, gjithnjë e më shumë po konsolidohet një perceptim tjetër: ai i një bashkëjetese të heshtur dhe të qëndrueshme mes figurave kyçe të dy kampeve politike.Në qendër të kësaj dinamike qëndrojnë dy emra: Niko Peleshi dhe Ivi Kaso. I pari, si drejtues politik i juglindjes dhe një nga figurat më të konsoliduara të pushtetit në rajon; i dyti, si përfaqësues i opozitës dhe njëkohësisht një nga njerëzit më të afërt të Sali Berisha.Një ekuilibër i dobishëm për të dyja palëtNë analizë të ftohtë, duket se kjo marrëdhënie nuk është thjesht rastësi apo perceptim publik, por një ekuilibër i ndërtuar mbi interesa të përbashkëta. Nga njëra anë, Peleshi operon në një terren relativisht të qetë politik, ku mungesa e një opozite aktive dhe agresive i krijon hapësirë për të konsoliduar ndikimin dhe për të çuar përpara politika që shpeshherë nuk hasin rezistencë serioze.Shembuj të tillë, si rasti i diskutuar i Repartit të Drenovës, ngrejnë pikëpyetje mbi mënyrën se si menaxhohen asetet publike dhe nëse ekziston një kontroll real politik mbi këto procese.Nga ana tjetër, roli i Kasos në këtë raport mbetet më i vështirë për t’u justifikuar. Si deputet i opozitës, pritet që ai të jetë një zë kritik, denoncues dhe përfaqësues i interesave të qytetarëve të qarkut. Por mungesa e dukshme e reagimeve publike, e iniciativave parlamentare apo e artikulimit të problematikave lokale, krijon një boshllëk që ushqen dyshime.Një përfaqësim i munguarPyetja thelbësore që shtrohet është e drejtpërdrejtë: a përfaqësohet realisht qarku i Korçës në Parlament nga opozita?Nëse analizohet prania publike dhe institucionale e Kasos, vështirë se mund të identifikohet një çështje madhore e ngritur prej tij për Korçën, Pogradecin, Maliqin, Devollin apo Ersekën. Kjo mungesë angazhimi nuk mund të shpjegohet thjesht me strategji politike; ajo krijon perceptimin se interesi kryesor ka qenë sigurimi i mandatit dhe jo përfaqësimi i qytetarëve.Dimensioni rajonal dhe ndikimet e jashtmeNjë element tjetër që përforcon këtë analizë është dimensioni rajonal dhe raporti me Greqinë. Prania e figurave politike shqiptare në aktivitete dhe takime në shtetin fqinj, si dhe lidhjet me autoritete të ndryshme, përfshirë ato orthodhokse, shpesh interpretohen si pjesë e një rrjeti më të gjerë ndikimi.Në këtë kontekst, përmendja e figurave si Vangjel Tavo dhe prania e Kasos në të njëjtat ambiente, shton perceptimin e një koordinimi të heshtur, përtej vijave të deklaruara politike.Një opozitë pa rol dhe një mazhorancë pa pengesaRezultati i kësaj situate është një realitet politik ku:* mazhoranca vepron pa presion real lokal,* opozita nuk përmbush funksionin e saj kontrollues,* qytetarët mbeten pa përfaqësim efektiv.Ky është thelbi i “status quo-së” që përmendet shpesh: një gjendje e qëndrueshme jo sepse funksionon për publikun, por sepse i shërben aktorëve kryesorë politikë.Koha për reagim qytetarNë këtë kontekst, thirrja për reagim nuk është thjesht retorikë politike, por një domosdoshmëri demokratike. Kur mekanizmat institucionalë të kontrollit dështojnë, pesha kalon tek qytetarët dhe opinioni publik.Pyetja që mbetet është: deri kur do të pranohet kjo gjendje?Nëse perceptimi i një bashkëpunimi të heshtur mes kundërshtarëve politikë vazhdon të përforcohet, atëherë ndarja klasike majtas-djathtas humbet kuptimin e saj. Dhe pikërisht në këtë pikë lind nevoja për një alternativë të re politike, që tejkalon tranzicionin e gjatë dhe shpeshherë të stagnuar të këtyre 30 viteve.Korça, si një nga qarqet me traditë dhe peshë historike në Shqipëri, ka potencialin për të qenë epiqendra e këtij reflektimi dhe ndryshimi. Por kjo varet nga një faktor kyç: reagimi i vetë qytetarëve.
