By Prania e Partisë Demokratike të Shqipërisë në protestat e fundit është bërë gjithnjë e më e zbehtë deri në atë pikë sa krijon perceptimin e një opozite që nuk arrin më të jetë as organizatore, as frymëzuese dhe as përfaqësuese e pakënaqësisë qytetare. Në një moment kur shoqëria shqiptare po shfaq shqetësime të forta për çështje të ndryshme publike, nga projektet e ndërtimit deri te vendimmarrjet politike dhe mjedisore, Partia Demokratike duket se nuk po arrin të kapitalizojë asnjë nga këto valë proteste, duke u shfaqur më shumë si spektatore sesa si forcë udhëheqëse e opozitarizmit.
Kjo situatë nuk është rastësi, por rezultat i një krize të gjatë identiteti dhe drejtimi brenda vetë opozitës. Partia Demokratike e Shqipërisë ka humbur gradualisht aftësinë për të ndërtuar një narrativë të besueshme dhe të unifikuar politike, duke u përçarë në mesazh, në strukturë dhe në lidership. Në vend që të shfaqej si alternativa e natyrshme e pakënaqësisë qytetare, ajo shpesh ka mbetur e mbyllur në konfliktet e brendshme dhe në një komunikim politik të fragmentuar që nuk arrin të depërtojë te qytetarët.
Ndërkohë, protestat që zhvillohen sot nuk presin më një parti që t’i “udhëheqë nga lart”, por një forcë që t’i artikulojë dhe t’i kthejë në presion politik. Pikërisht këtu PD duket se ka dështuar: ajo nuk po arrin të jetë as katalizator i revoltës qytetare dhe as përfaqësuese e saj politike. Në vend të një opozite aktive dhe të pranishme në terren, shpesh shihen deklarata të vona, reagime të fragmentuara dhe një prani simbolike që nuk prodhon ndikim real.
Deputetët dhe figurat e saj politike pothuaj nuk janë të pranishëm në diskursin publik, por gjithashtu mungesa e një organizimi të fortë dhe e një linje të qartë politike i bën ata të duken të shkëputur nga energjia reale e protestave. Kjo ka krijuar një boshllëk të madh opozitar, ku pakënaqësia qytetare ekziston, por nuk gjen një kanal të qëndrueshëm politik për t’u përkthyer në alternativë.
Në këtë kontekst, problemi i Partisë Demokratike nuk është thjesht mungesa në protesta, por humbja e rolit të saj historik si forca kryesore opozitare në vend. Ajo nuk po sfidon më pushtetin me një vizion të qartë politik, por po reagon ndaj zhvillimeve, shpesh me vonesë dhe pa fuqinë për t’i drejtuar ato. Kjo e ka vendosur në një pozicion të dobësuar, ku perceptimi publik nuk është më i një opozite të fortë, por i një force politike që po përpiqet të gjejë veten në një realitet që ka ndryshuar pa të.
