By Procesi i fundit i votimit për rikonfirmimin e Sali Berisha në disa degë të Partia Demokratike e Shqipërisë prodhoi një rezultat që në pamje të parë jo vetëm është problematik, por në thelb ngre pikëpyetje serioze mbi realitetin politik brenda partisë. Ndërsa votat “PRO” dominojnë në çdo degë, ajo që bie në sy dhe që përbën thelbin e problemit është niveli i ulët i pjesëmarrjes.
Shifrat janë domethënëse dhe nuk lënë vend për interpretime optimiste. Në Korçë votuan vetëm 435 nga 4721 anëtarë, që përkthehet në rreth 9.2% pjesëmarrje, një shifër jashtëzakonisht e ulët për një proces që synon të rikonfirmojë lidershipin. Në Pustec morën pjesë 15 nga 66 anëtarë, ose rreth 22.7%, ndërsa në Pogradec votuan 324 nga 1400, rreth 23.1%. Në Kolonjë pjesëmarrja ishte 217 nga 1200, afërsisht 18.1%, ndërsa në Maliq 735 nga 1500, rreth 49%, dhe në Devoll 695 nga 1500, afërsisht 46.3%.
Edhe në rastet ku përqindja duket më e lartë, si në Maliq dhe Devoll, ajo mbetet larg një mobilizimi të plotë të anëtarësisë.
Burime brenda strukturave lokale konfirmojnë se për shkak të pjesëmarrjes së ulët, ka pasur ndërhyrje në administrimin e votës, deri në mbushje të kutive nga vetë komisionerët. Kjo reflekton një klimë mosbesimi ndaj procesit dhe thellon perceptimin për një proces formal, por jo domosdoshmërisht përfaqësues.
Në pjesën dërrmuese të degëve, pjesëmarrja luhatet mes 9% dhe 25%, çka tregon qartë se kemi të bëjmë me një proces ku një pakicë aktive vendos për një shumicë që ka zgjedhur të mos marrë pjesë.
Kjo krijon një kontradiktë të fortë politike: nga njëra anë një rezultat thuajse unanim në favor të Berishës, (me % të ulta) dhe nga ana tjetër një mungesë e theksuar e përfshirjes së anëtarësisë. Në politikë, legjitimiteti nuk buron vetëm nga përqindjet brenda kutisë së votimit, por nga niveli i pjesëmarrjes dhe përfaqësimit real. Një rezultat mbi 90% “PRO”, kur votojnë vetëm 10–20% e anëtarëve, nuk përkthehet në mbështetje të gjerë politike, por në një mbështetje të kufizuar, të përqendruar dhe potencialisht të brishtë.
Ajo që këto shifra tregojnë nuk është një revoltë e hapur kundër lidershipit, por diçka më e thellë dhe më problematike: një braktisje e heshtur.
Anëtarët nuk po dalin masivisht për të votuar kundër, por po zgjedhin të mos përfshihen fare në proces. Kjo është një formë mosbesimi pasiv, një distancim që nuk artikulohet me votë “kundër”, por me mungesë totale angazhimi. Dhe në politikë, kjo është shpesh më e rrezikshme, sepse nuk prodhon debat, por boshllëk.
Nëse analizohen këto të dhëna në mënyrë strategjike, del qartë se partia po funksionon me dy realitete paralele. Nga njëra anë është një bërthamë e fortë dhe e organizuar mbështetësish të Berishës, e cila mobilizohet dhe dominon çdo proces kur pjesëmarrja është e ulët. Nga ana tjetër është një shumicë e heshtur, e cila nuk përfshihet, nuk reagon dhe në mënyrë të tërthortë refuzon të legjitimojë procesin.
Ky hendek mes bazës aktive dhe asaj pasive është ndoshta sfida më e madhe për Partinë Demokratike sot. Sepse një parti nuk matet vetëm nga ata që votojnë, por edhe nga ata që nuk votojnë më. Dhe kur kjo kategori bëhet shumicë, atëherë kemi të bëjmë me një problem strukturor, jo thjesht organizativ.
Sa më shumë bie pjesëmarrja, aq më i lartë duket rezultati “PRO”. Por ky është një iluzion statistikor. Në realitet, kjo tregon një tkurrje të bazës reale mbështetëse. Një lidership që mbështetet vetëm nga një rreth i kufizuar, sado besnik të jetë ai, rrezikon të humbasë lidhjen me pjesën tjetër të partisë dhe, më tej, me elektoratin e gjerë.
Në përfundim, ky proces mund të ketë prodhuar një konfirmim formal të lidershipit, por njëkohësisht ka nxjerrë në pah një dobësi të thellë politike. Sali Berisha mund të ketë fituar votimin në kuti, por shifrat tregojnë qartë se ai po humb pjesëmarrjen dhe angazhimin e një pjese të madhe të anëtarësisë. Dhe në politikë, mungesa e pjesëmarrjes është shpesh treguesi më i fortë i mungesës së besimit dhe i një distance në rritje mes drejtimit dhe bazës.
