By Ka një alibi që Partia Demokratike e përdor prej vitesh për të justifikuar dështimin: “opozita e opozitës”. Një etiketë e rehatshme për të heshtur kritikët dhe për të shmangur përgjegjësinë. Por e vërteta është më e thjeshtë dhe më e pakëndshme: nuk është kritika që e dobëson opozitën, por mungesa e alternativës.Prej më shumë se një dekade, e njëjta strategji riciklohet pa prodhuar rezultat. E njëjta gjuhë, të njëjtat akuza, të njëjtat skema reagimi. Ndërkohë, pushteti jo vetëm që mbijeton, por konsolidohet. Kjo nuk është rastësi. Është pasojë direkte e një opozite që nuk ka arritur të bindë se është më e mirë se ajo që kritikon.Në çdo vend normal, akuzat për korrupsion, hetimet ndaj zyrtarëve të lartë dhe pakënaqësia e gjerë qytetare do të mjaftonin për të sjellë rotacion politik. Në Shqipëri kjo nuk ndodh. Jo sepse qytetarët nuk shohin problemet, por sepse nuk shohin zgjidhjen.Problemi themelor i opozitës nuk është pushteti i fortë i Ramës. Është dobësia e vet. Është mungesa e një vizioni të besueshëm, e një programi konkret dhe e një ekipi që frymëzon besim përtej militantëve.Më e rënda është se çdo zë kritik brenda vetes trajtohet si armik. Etiketimi si “opozitë e opozitës” nuk është mbrojtje, është simptomë frike. Një forcë politike që i trembet debatit të brendshëm ka hequr dorë nga zhvillimi. Dhe pa zhvillim, nuk ka fitore.Ndërkohë, fjalët për “hapje” kanë mbetur bosh. Nuk ka mekanizma reale për të sjellë njerëz të rinj, profesionistë, figura me integritet. Nuk ka garë, nuk ka standard, nuk ka energji të re. Ka vetëm riciklim.Dhe pikërisht këtu qëndron paradoksi: një opozitë që kërkon ndryshim, por refuzon të ndryshojë vetë.Nëse Partia Demokratike kërkon seriozisht të vijë në pushtet, duhet të nisë nga një akt i fortë reflektimi. Jo një mbledhje formale, por një riformatim real. Një kuvend i hapur, me ide, me përplasje mendimesh dhe me vendime konkrete. Jo për fasadë, por për drejtim.Sepse sot, sfida nuk është thjesht largimi i një qeverie. Sfida është ndërtimi i një alternative që funksionon. Një alternative që flet për ekonominë reale, për ikjen e shqiptarëve, për shtetin që nuk funksionon.Nëse kjo alternativë nuk ndërtohet, atëherë çdo justifikim bie. Dhe çdo humbje e ardhshme nuk do të jetë më surprizë, por zgjedhje.Koha e alibive ka mbaruar.Opozita është përballë provës së saj më të rëndë: të ndryshojë, ose të mbetet thjesht një spektatore e pushtetit që pretendon të rrëzojë.
