By PD nuk është më në një garë politike normale, por në një operacion shpëtimi të pushtetit të brendshëm. Ankimimi që po përgatitet nga Evi Kokalari dhe Alesia Balliu për “nenin Basha” nuk është thjesht një kundërshtim procedural; ai është goditja më serioze juridike ndaj rikandidimit të Sali Berishës, sepse synon ta vendosë përballë statutit që vetë partia pretendon se respekton . Dhe pikërisht në çastin kur kjo goditje po afrohet, në horizont shfaqet lëvizja taktike: komandimi i Flamur Nokës si kryetar i PDSH-së, jo për të hapur një epokë të re, por për të mbajtur gjallë të njëjtin regjim me një emër tjetër .Kjo është thelbi i krizës. Berisha kërkon të mbetet qendra absolute e PD-së, edhe kur statuti i partisë po kthehet në pengesë për të . Kokalari dhe Balliu po tentojnë ta çojnë betejën atje ku Berisha e ka më të vështirë ta kontrollojë: në gjykatë, te interpretimi formal i rregullave . Nëse kjo sfidë ecën, pasojat juridike mund të jenë të rënda, sepse Berisha mund të përballet me bllokim të kandidimit dhe me rrëzim të legjitimitetit të tij statutor, edhe nëse ruan ende peshën politike mbi strukturat .Pikërisht për këtë arsye, Flamur Noka nuk del në skenë si zgjidhje, por si mburojë. Ai është njeriu i aparatit, zëri i disiplinës së hekurt dhe besniku që nuk pyet për konsum publik, por për ruajtjen e kontrollit . Komandimi i tij i mundshëm si kryetar do të ishte një mashtrim formal me qëllim të qartë: të krijohet ideja e një drejtimi të ri, ndërsa vendimmarrja reale të mbetet aty ku ka qenë gjithmonë, te Berisha . Me fjalë të tjera, Noka do të shërbente si kryetar në letër, ndërsa pushteti do të vazhdonte të ushtrohej nga prapaskena.Ky është problemi më i madh i PD-së sot. Partia nuk po kërkon një rrugëdalje demokratike, por një marifet organizativ për të shtyrë krizën . Në vend që të përballet me pyetjen nëse rregullat vlejnë për të gjithë, ajo po përgatitet t’i anashkalojë me komandime, interpretime elastike dhe figura tranzitore . Kjo mund të ruajë përkohësisht rendin e brendshëm, por nuk prodhon as besim, as legjitimitet, as frymë të re.Në fund, beteja nuk është thjesht nëse Berisha kandidon apo jo. Beteja është nëse PD do të pranojë të jetë parti me statut apo pronë politike e një njeriu . Nëse Noka komandohet për të shpëtuar Berishën nga pasojat juridike, atëherë mesazhi është brutal dhe i qartë: në PD nuk ndryshon sistemi, ndryshon vetëm fasada . Dhe kur një parti nis të mbijetojë me fasada, ajo nuk po ndërton të ardhmen; po zvarrit fundin e krizës së saj.
Me këto forma drejtimi, PD nuk humbet vetëm një betejë të brendshme; ajo humbet besimin e anëtarësisë dhe zbeh përfundimisht idenë se mund të jetë një alternativë qeverisëse ndaj PS-së. Kur partia mbështetet te komandimet, manovrat staturore dhe ruajtja me çdo kusht e të njëjtit rreth pushteti, ajo nuk prodhon më shpresë për ndryshim, por vetëm ripërsëritje të krizës. Dhe një forcë politike që nuk frymëzon besim brenda vetes, nuk mund të pretendojë seriozisht se është gati të kërkojë besimin e vendit.
