By PD po përballet me një krizë më të thellë se sa humbja e radhës ose një protestë që nuk mbush dot pritshmëritë e veta. Problemi i saj sot nuk është vetëm kundërshtari në pushtet; është mungesa e një vizioni të qartë se si bëhet sërish e besueshme si alternativë. Dhe pa këtë besueshmëri, çdo sulm ndaj Ramës mbetet i zhurmshëm, por jo domosdoshmërisht bindës.
Tkurrja e mbështetjes që u pa edhe në protestën e 17 prillit nuk është një episod i izoluar. Ajo është pasojë e një procesi të gjatë përjashtimesh dhe vetëpërjashtimesh, të një sistemi të mbyllur karriere, të servilizmit që shpërblehet më shumë se mendimi kritik, dhe të një klime të brendshme ku besimi po gërryhet dita-ditës. Kur një parti nis të funksionojë mbi bindjen personale dhe jo mbi meritën, ajo jo vetëm ngushton rrethin e vet, por edhe humbet aftësinë për të prodhuar energji politike.
Mbi të gjitha, PD po vuan nga një mungesë e theksuar artikulimi alternativash. Nuk mjafton të thuash se qeveria është e korruptuar, e konsumuar apo e shkëputur nga qytetarët, sepse këto janë diagnoza që publiku i ka dëgjuar me vite. Pyetja që mbetet pa përgjigje është: çfarë ofron PD përtej kritikës? Cila është platforma e saj e qartë? Cila është rruga që duhet të ndjekë një qytetar për të besuar se rotacioni nuk është vetëm dëshirë, por mundësi reale? Pa një përgjigje të artikuluar, opozita mbetet në nivelin e protestës së përgjithshme, jo të projektit politik. Kjo mungesë shfaqet edhe te grupi parlamentar, i cili shpesh duket apatik, i paqartë dhe pa forcë për të ndërtuar debate serioze politike. Në vend që të përballen me argumente të qarta, të artikulojnë alternativa dhe të imponojnë një standard më të lartë diskutimi, shumë deputetë duken të mbyllur në një logjikë mbijetese politike. Ka shumë reagim, por pak ide. Ka shumë shfaqje, por pak thelb. Ka shumë kritikë, por pak ofertë.Kjo e bën PD-në edhe më të pambrojtur përballë Ramës, sado të mëdha të jenë dëmet që ai i ka shkaktuar vendit.
Sepse një pushtet i konsumuar nuk rrëzohet automatikisht nga vetë konsumimi i tij. Për t’u krijuar kushtet e rotacionit, duhet punë e përditshme, strategji afatshkurtër dhe afatmesme, organizim, komunikim i qartë dhe një lidhje e besueshme me njerëzit. Pa këto, edhe pakënaqësia publike mbetet e shpërndarë, e pastrukturuar dhe e paafirmuar politikisht.
Në këtë kuptim, PD ka nevojë për më shumë se sa retorikë kundër qeverisë. Ka nevojë për një akt të vërtetë politik: të pranojë se nuk mjafton të jesh kundër Ramës për të qenë alternativë ndaj tij. Duhet të tregosh se di të ndërtosh besim, di të ofrosh zgjidhje dhe di të krijosh kushtet e një rotacioni të besueshëm. Pa këtë, çdo thirrje për ndryshim mbetet vetëm një frazë që shuhet sapo mbaron zhurma e ditës.
PD nuk ka më luksin të sillet sikur gjithçka zgjidhet me zhurmë, me kundërshtim të verbër apo me retorikë të konsumuar. Nëse synon të kthehet realisht në një alternativë qeverisëse, i duhet një riorganizim cilësor, jo kozmetik i duhet të afrojë figura me peshë, integritet dhe autoritet publik; i duhet të lërë pas logjikën e përçarjes dhe të kërkojë bashkim të vërtetë mes vetes. Po aq e rëndësishme, duhet të hapet me sinqeritet dhe respekt ndaj grupeve të interesit, shoqërisë civile dhe botës akademike, sepse aty gjenden jo vetëm ide, por edhe një pjesë e besimit të munguar.Mbi të gjitha, PD duhet të krijojë një klimë të ngrohtë, të hapur dhe të besueshme për të rinjtë. Sepse rinia nuk afrohet me thirrje bosh; afrohet me mundësi reale, me meritë, me hapësirë për të folur e për të ndikuar. Vetëm kështu opozita mund të dalë nga rrethi vicioz i lodhjes dhe të nisë të ndërtojë një të ardhme që nuk mbështetet te inercia, por te besueshmëria, ndershmëria dhe puna serioze.
